H365 #021
Waarom bellen mensen eigenlijk alleen als ze iets nodig hebben?
Ken je dat gevoel?
Je telefoon gaat.
Je kijkt wie er belt.
En nog vóórdat je opneemt, denk je stiekem:
“Ik ben benieuwd wat er nu weer nodig is.”
Misschien is dat niet eerlijk.
Misschien zelfs een beetje cynisch.
Maar als je dit herkent, ben je zeker niet de enige.
Sterker nog...
Ik heb mezelf die vraag ook weleens gesteld.
Waarom zoeken mensen mij eigenlijk alleen op als ze iets nodig hebben?
Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer voorbeelden ik begon te zien.
Dat ene appje.
“Heb jij toevallig...”
“Mag ik je iets vragen?”
“Heb jij nog even tijd?”
En langzaam ontstaat er een gevoel.
Niet omdat één iemand iets vraagt.
Maar omdat het lijkt alsof bijna iedereen pas contact opneemt zodra er een reden is.
Alsof spontaan contact steeds zeldzamer wordt.
Totdat er ineens een ongemakkelijke gedachte opkwam.
Hoe vaak bel ik eigenlijk zelf zomaar iemand?
Niet omdat ik iets nodig heb.
Niet omdat ik een afspraak wil maken.
Niet omdat ik hulp zoek.
Maar gewoon...
...omdat ik aan die persoon dacht.
Die vraag bleef langer hangen dan ik had verwacht.
Ik moest lachen toen ik aan mijn moeder dacht.
Als ik haar zou bellen met:
“Mam, ik kom straks gezellig eten. Kook jij iets lekkers?”
Dan hoor ik haar bijna zeggen:
“Blijf jij maar lekker thuis, vriendin.”
Maar als ik bel met:
“Mam, ik kom deze week even langs. Heb je nog ergens hulp bij nodig?”
Dan klinkt hetzelfde telefoontje ineens heel anders.
Dat heeft me iets geleerd.
Relaties draaien zelden alleen om gezelligheid.
En ook niet alleen om helpen.
Ze draaien om een voortdurende balans tussen geven en ontvangen.
En toen ontdekte ik nóg iets.
Ik vraag zelf bijna nooit hulp.
Ik regel het liever zelf.
Ik wil niemand lastigvallen.
Misschien herken jij dat ook.
Maar als je nooit iets vraagt...
...hoe moeten mensen dan ooit laten zien dat ze er óók voor jou willen zijn?
Misschien zien ze jou juist als degene die alles zelf wel redt.
Niet omdat ze niet om je geven.
Maar omdat jij nooit laat merken dat je iemand nodig hebt.
Dat betekent natuurlijk niet dat iedere eenzijdige vriendschap ineens gezond is.
Sommige mensen nemen inderdaad alleen contact op als het hen uitkomt.
Die bestaan ook.
Maar ik denk dat er daarnaast nog iets anders speelt.
Iets menselijks.
We zijn allemaal druk.
Werk.
Kinderen.
Zorg.
Agenda’s.
Eigen zorgen.
Iedereen verlangt naar aandacht.
Maar bijna iedereen beschermt ondertussen ook zijn eigen energie.
En ergens tussen die twee ontstaat stilte.
Niet omdat we elkaar vergeten.
Maar omdat we denken:
“Ik bel morgen wel.”
Misschien is dat wel waarom sommige vriendschappen langzaam verwateren.
Niet door ruzie.
Niet door onverschilligheid.
Maar door uitstel.
Door goede bedoelingen die nooit een telefoontje worden.
En misschien...
Misschien schoot er tijdens het lezen heel even iemand door je hoofd.
Iemand die je eigenlijk veel te lang niet hebt gesproken.
Niet omdat er iets aan de hand is.
Gewoon...
...omdat die persoon belangrijk voor je is.
Hou dat gevoel eens heel even vast.
Niet morgen.
Niet volgende week.
Vandaag.
Bel.
Stuur een bericht.
Loop eens langs.
Soms is vijf minuten aandacht precies het cadeau waar iemand niet om durfde te vragen.
En eerlijk?
Misschien jij zelf ook wel.
Verdorie... vandaag ga ik gewoon eens laten weten dat ik aan hem of haar denk.
Soms begint een bijzonder gebaar met één simpele gedachte.
En soms verdient die gedachte nét iets meer dan een appje.
Moment in Between
Waar je kaart tot leven komt.