Moment in Between Inspiration
H365 #011
Wat schrijf je op een verjaardagskaart voor iemand die je veel te weinig ziet?
Sommige gesprekken beginnen pas wanneer iemand eindelijk de juiste vraag stelt.
Soms zit je drie uur op een verjaardag en ga je naar huis zonder iets nieuws over iemand te hebben geleerd.
Je weet wie last had van de files.
Wie ruzie heeft met de buren.
Wie tegenwoordig slecht tegen gluten kan en wie vindt dat alles vroeger beter was.
Maar hoe het nu werkelijk gaat met degene die jarig is?
Geen idee.
Volgens mij zit de jarige hier ook nog
Ik zat een tijd geleden op een verjaardag waar verschillende mensen elkaar al lange tijd niet hadden gezien.
Alle ingrediënten voor een mooi gesprek waren aanwezig.
Koffie. Gebak. Genoeg om over bij te praten.
Maar nog voordat iemand kon vragen hoe het eigenlijk met de ander ging, begon het eerste verhaal.
Daarna kwam er nog één.
En nog één.
Inclusief zijwegen, extra anekdotes en een verhaal dat blijkbaar al jaren stond te wachten op precies deze schaal bitterballen.
Op een gegeven moment hoorde ik mezelf alleen nog maar denken:
Stel nou eens een vraag aan de jarige job.
Waarom zijn we hier eigenlijk?
Uiteindelijk gooide ik zelf maar een paar vragen in het gesprek.
Niet omdat ik officieel was aangesteld als gespreksleider.
Hoewel die functie op sommige verjaardagen blijkbaar vanzelf vacant raakt.
De moeilijkste vraag bestaat uit twee woorden
Ik zeg weleens voor de grap dat ik een complete verjaardag zou kunnen doorkomen met alleen een paar erkenningszinnetjes.
“Ach ja, wat vervelend voor je.”
“O, wat geweldig!”
“Dat meen je niet.”
“Ik geef je groot gelijk.”
En af en toe aandachtig knikken.
Grote kans dat niemand aan het einde van de middag denkt:
Goh, we hebben eigenlijk helemaal niets aan haar gevraagd.
Behalve sommige pareltjes.
De mensen die midden in hun eigen verhaal ineens stoppen, je aankijken en zeggen:
En jij?
Misschien is het geen toeval dat juist die mensen vaak vriendinnen worden.
Oprechte belangstelling voelt namelijk bijzonder.
Niet omdat iemand de perfecte vraag stelt, maar omdat je merkt dat diegene werkelijk benieuwd is naar het antwoord.
We luisteren vaak tot we zelf weer aan de beurt zijn
De meeste mensen bedoelen het niet verkeerd.
Iemand vertelt iets en we herkennen het.
Dus zeggen we:
“O ja, dat had ik ook!”
En voor we het weten hebben we het gesprek vriendelijk terug naar onszelf gesleept.
Echt luisteren vraagt iets anders.
Niet alleen even stil zijn.
Maar ook niet alvast het verhaal klaarzetten dat jij daarna wilt vertellen.
Soms is één oprechte vraag genoeg:
Waar ben je op dit moment blij mee?
Wat is er veranderd sinds we elkaar voor het laatst zagen?
Waar kijk je naar uit?
Waar droom je tegenwoordig van?
Geen verhoor.
Gewoon een deur die opengaat.
“O… maar die antwoorden weet ik helemaal niet”
Hoe vaak heb ik niet meegemaakt dat iemand enthousiast wordt over een persoonlijke Song Card?
Tot de vragenlijst in beeld komt.
Dan hoor ik ineens:
O… maar die antwoorden weet ik eigenlijk helemaal niet. Daar moet ik eerst even achteraan.
En eerlijk?
Dat is best confronterend.
Niet omdat iemand iets verkeerd doet.
Maar omdat het zoveel zegt.
We denken vaak dat we de mensen van wie we houden heel goed kennen.
Tot iemand vraagt:
Waar droomt hij tegenwoordig van?
Welke muziek luistert zij eigenlijk het liefst?
Waar moet hij altijd om lachen?
Wat is er het afgelopen jaar echt veranderd?
En dan blijft het soms ineens stil.
Misschien is dat niet erg.
Misschien is het juist een uitnodiging.
Om weer nieuwsgierig te worden.
Om vragen te stellen die je anders misschien nooit had gesteld.
Niet alleen omdat er een Song Card gemaakt moet worden.
Maar gewoon omdat er iemand tegenover je zit.
Misschien begint het lied al bij de eerste vraag
Een persoonlijk lied kan niet ontstaan uit alleen een naam en een geboortedatum.
Daarvoor willen we weten wie iemand werkelijk is.
Welke muziek bij die persoon hoort.
Welke herinneringen nooit verloren mogen gaan.
Waar iemand om lacht.
Waar iemand van droomt.
Daarom begint iedere Song Card met vragen.
Niet om een formulier te vullen.
Maar omdat een bijzonder lied pas kan ontstaan wanneer iemand echt wordt gezien.
En misschien is dat wel het mooiste wat een Song Card teweeg kan brengen.
Niet alleen een persoonlijk lied.
Maar eerst een persoonlijk gesprek.
Een gesprek dat anders misschien nooit was gevoerd.
Moment in Between draait om aandacht.
Maar dan niet voor jezelf.
Voor de ander.
Dus als je binnenkort een verjaardagskaart schrijft voor iemand die je veel te weinig ziet, zoek dan niet meteen naar de perfecte tekst.
Begin eerst met een vraag.
En blijf daarna lang genoeg stil om het antwoord echt te horen.
Moment in Between
Ieder persoonlijk lied begint met oprechte aandacht
Beantwoord een paar vragen over de persoon achter de verjaardag en laat herinneringen, dromen en kleine verhalen samenkomen in een persoonlijke Song Card.
Ontdek de Birthday Song Cards